Amazing AEC – ปู่โช่ว์อองซาน

0
87

เชื่อว่าคนไทยส่วนมากจะรู้จัก ด่อว์อองซาน ซูจิ แต่คงมีไม่กี่คนที่รู้จักพ่อของเธอซึ่งคนเมียนมายกย่องให้เป็นวีรบุรุษ ผู้ต่อสู้เพื่อเอกราชของเมียนมา อังกฤษนั้นซึ่งครอบครองอินเดียประเทศทีมีชายแดนติดกับเมียนมามาได้พยายามหาเรื่องที่จะเข้ามาครอบครองเมียนมา มาโดยตลอด เริ่มตั้งแต่ปี พ.ศ. 2369  ที่อังกฤษเริ่มเข้ามายึดครองบางส่วนจนกระทั่งยึดครองได้ทั้งประเทศในปี พ.ศ. 2428 ซึ่งอีก 30 ปีต่อมาเด็กชายอองซานก็เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2458   เป็นลูกคนสุดท้องคนที่ 6 ในครอบครัว ที่มีฐานะปานกลาง สมัยเด็กๆ อองซานเป็นคนฉลาด เรียนเก่ง ขยันและมีวินัยสูง

ดูเหมือนโชคชะตาจะกำหนดให้อองซานเกิดมาเพื่อเอกราชของเมียนมาเพราะพอเริ่มอ่านออกเขียนได้ อองซานจะเริ่ม เขียนถึงความฝันในวัยเด็กของเขาถึงวิธีการต่างๆที่จะขับไล่อังกฤษให้ออกไปให้พ้นประเทศ และเมื่อเข้าเรียนในระดับมัธยมฯ อองซานก็ได้เริ่มฉายแววผู้นำด้วยการเป็นบรรณาธิการวารสารของโรงเรียนและการเข้าร่วมโต้วาทีในประเด็น การเมืองอยู่บ่อยครั้ง และเมื่อเขาได้เข้าเรียนในมหาวิทยาลัยย่างกุ้งเขาก็ยังได้เป็นบรรณาธิการวารสารของนักศึกษา และเมื่อมีบทความที่ตำหนิผู้บริหารมหาวิทยาลัยอย่างรุนแรง ผู้บริหารมหาวิทยาลัยพยายามจะหาว่าใครเป็นคนเขียนบทความเพราะต้องการจะไล่ออก แต่บรรณาธิการหนุ่มอย่างอองซานกลับกล้าหาญที่จะยืนหยัดในความเป็นสื่อมวลชน ไม่ยอมเปิดเผยชื่อคนเขียนบทความ จนเมื่อเรื่องนี้บานปลายคนที่ต้องออกกลับกายเป็นผู้บริหารมหาวิทยาลัยนั่นเอง

การเรียนในมหาวิทยาลัยย่างกุ้งซึ่งก่อตั้งโดยอังกฤษนี่เองที่ทำให้อองซานและเพื่อนๆได้เรียนรู้ว่าการปกครองแบบประชาธิปไตยในประเทศอื่นๆนั้น ประชาชนเขามีความสุขดีไม่ได้โดนกดขี่เหมือนกับที่คนเมียนมาโดนอังกฤษกดขี่ข่มเหง อองซานและเพื่อนๆนักศึกษาจึงได้มีความพยายามที่จะเรียกร้องเอกราชจากอังกฤษ

แต่ใครจะไปคิดว่า “รองเท้าคัชชู” ที่เราท่านๆใส่กันในปัจจุบันนี้จะมีส่วนทำให้การรวมตัวกันของนักศึกษาเข้มแข็งขึ้น และนำไปสู่การเรียกร้องเอกราชอย่างเข้มข้นขึ้น คนเมียนมานั้นเป็นคนเคร่งศาสนามากเมื่อจะเข้าวัดเขาจะต้องถอดรองเท้า แล้วเดินเท้าเปล่าเข้าวัด แต่คนอังกฤษซึ่งถนัดใส่แต่คัชชูกลับพยายามที่จะใส่รองเท้าเดินเข้าไปในวัด นักศึกษาของเมียนมา จึงได้รวมตัวกันมาขัดขวางด้วยการมานอนขวางจนเต็มพื้นวัด เป็นการบอกคนอังกฤษว่าถ้าจะไม่ถอดรองเท้าก่อนเข้าวัด ก็ขอให้เดินย่ำไปบนตัวพวกเราเถิด เจอเข้าแบบนี้คนอังกฤษจึงต้องยอมถอดรองเท้าก่อนเข้าวัด เมื่อประสบความสำเร็จจากจุดนี้ทำให้นักศึกษาและคนหนุ่ม รุ่นใหม่ของเมียนมาเกิดกำลังใจที่จะรวมตัวกันและต่อสู้เพื่อเอกราชของประเทศ

อองซานและเพื่อนๆได้พยายามมองหากองกำลังประเทศเพื่อนบ้านที่จะเข้ามาช่วยขับไล่อังกฤษออกไปให้พ้นเมียนมา ความจริงตอนแรกอองซานคิดจะไปชวนจีนให้เข้ามาช่วย แต่เผอิญมีสายลับญี่ปุ่นซึ่งปลอมตัวแทรกซึมอยู่ในเมียนมา ได้เห็นแววผู้นำของอองซานซึ่งมีความเด็ดเดี่ยว กล้าหาญและมีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าอายุจริง และเป็นผู้นำที่เพื่อนฝูง ให้การยอมรับ สายลับญี่ปุ่นจึงได้ชักนำอองซานและเพื่อนให้ไปพบกับกองทัพญี่ปุ่น ซึ่งตอนนั้นกำลังต้องการครอง โลกด้วยการบุกทำสงครามไปทั่วในภูมิภาคนี้

แม้ว่าญี่ปุ่นจะเข้ามาช่วยยึดเมียนมากลับมาจากอังกฤษได้เป็นผลสำเร็จ แต่ญี่ปุ่นก็ไม่ต่างจากผู้ปกครองชาติอื่นๆในโลก คือเมื่อได้มาปกครองชาติไหนก็มักจะเอาเปรียบชาตินั้นๆ เรื่องเอกราชที่สัญญากันไว้ก็ถ่วงเวลากันออกไป อองซาน ซึ่งกองทัพญี่ปุ่นได้แต่งตั้งให้เป็นนายพลที่เรียกเป็นภาษาเมียนมาว่า “ปู่โช่ว์อองซาน” ให้ช่วยบริหารประเทศแบบปลอมๆ จึงต้องออกแรงใช้กลยุทธพิเศษเพื่อปราบญี่ปุ่นอีกทีหนึ่ง

พุธหน้ามาอ่านกันต่อนะครับ

บันดาลใจ
June04
June01
June02
June03
june05
previous arrow
next arrow