ยุทธศาสตร์สู่ AEC ตอนที่ 49 ไทยโง่ อินโดฯฉลาด ?

0
75

ตอนที่เรื่องการกู้เงิน 2 ล้านล้านบาทของไทยตกไป มีหน่วยงานด้านการขนส่งฉวยโอกาสออกมาบอกว่าไทยเราโง่ แถมไปยกเอาอินโดนีเซียซึ่งกำลังเดินหน้าโครงการลงทุน 14 ล้านล้านบาทมาบอกว่าเขาฉลาดกว่าเรา

แผนการลงทุน 14 ล้านล้านบาทของอินโดนีเซียนี่เขามีที่มาชัดเจนเพราะเป็นแผนการลงทุนตามแผนแม่บทเพื่อการพัฒนาอินโดนีเซียที่ประธานาธิบดี ซูซิโล บัมบัง ยุดโดโยโน ประกาศออกมาในเดือนพฤษภาคม พ.ศ. 2554 แผนนี้มีชื่อแบบย่อว่า MP3EI นี่เป็นแผนพัฒนาประเทศระยะยาว 15 ปีระหว่างปี พ.ศ. 2554 ถึง พ.ศ. 2568

เป้าหมายหลักของ MP3EI  นี้ก็เพื่อเร่งรัดและยกระดับการพัฒนาของเศรษฐกิจอินโดนีเซียให้มีขนาดใหญ่ติด 1 ใน 10 อันดับของโลกให้ได้ภายในปี พ.ศ. 2568 จากตอนที่ร่างแผนในปี 2553 นั้น ขนาดเศรษฐกิจอินโดนีเซีย นั้นอยู่อันดับที่ 27 ของโลก ซึ่งเมื่อถึงตอนนั้นคนอินโดนีเซียควรจะมีรายได้เฉลี่ยต่อหัวเพิ่มจากคนละ 90,000 บาทเศษในปี 2553 เป็นคนละ 500,000 บาท ต้องบอกว่าคนเขียนแผนนี่ใจถึงนะครับที่กล้ากำหนดเป้าหมาย ไว้สูงขนาดนั้น ซึ่งเป้าหมายที่ตั้งเอาไว้จะเป็นจริง ได้ อินโดนีเซียจะต้องทำให้เศรษฐกิจตัวเองในช่วง 4 ปีแรกของแผนโตเฉลี่ยปีละ 6.4-7.5  เปอร์เซ็นต์และอีก 11 ปีต่อมาต้องโตเฉลี่ยปีละ 8-9 เปอร์เซ็นต์

อินโดนีเซียนี่เป็นประเทศที่มีพื้นที่ใหญ่กว่าไทยเราเกือบๆ 10 เท่าเลยนะครับคือมีพื้นที่ 5,193,250 ตารางกิโลเมตร แต่เป็นพื้นดินเพียง  2,027,087 ตารางกิโลเมตรและเป็นทะเลอีก 3,166,163 ตารางกิโลเมตร ที่พื้นที่ทะเลเยอะกว่า พื้นดินเพราะอินโดนีเซียนี่เป็นประเทศที่มีเกาะมากถึง 17,508 เกาะเลยนะครับ แต่มีคนอยู่อาศัยเพียง 3,000 เกาะ

โดยเกาะที่มีคนอาศัยอยู่มากที่สุดคือเกาะชวาที่เป็นที่ตั้งของกรุงจาการ์ตาและเมืองสำคัญๆอีกหลายเมือง   ที่เกาะชวานี่มีคนอาศัยอยู่เกือบๆ 150 ล้านคนจากคนทั้งหมดของอินโดนีเซียที่มีอยู่ราวๆ 240  ล้านคนครับ

ด้วยความที่ประเทศเป็นเกาะมากมายทำให้ระดับของการพัฒนาในเกาะต่างๆนั้นแตกต่างกันมาก ความเจริญ ส่วนมากยังกระจุกตัวอยู่ที่เกาะชวา การขนส่งการและเดินทางระหว่างเกาะต่างๆนั้นมีต้นทุนที่สูงและใช้เวลามาก

ตอนที่ผมบินจากกรุงเทพไปกรุงจาการ์ตานั้นใช้เวลาสามชั่วโมงนิดๆ เท่านั้นเองแต่ถ้าจะบินจากภาคตะวันออกสุด ไปถึงภาคตะวันตกสุดของอินโดนีเซียนี่ต้องใช้เวลาบินมากกว่า 5  ชั่วโมงเลยนะครับ นึกภาพออกเลยใช่มั้ยครับว่า ถ้าเป็นการขนสินค้าจากเกาะหนึ่งไปยังอีกเกาะหนึ่งของอินโดนีเซียนั่นน่ะต้นทุนจะสูงขนาดไหน เป็นเรื่องปรกติ ที่ราคาข้าวของในเกาะต่างๆของอินโดนีเซียจะต่างกันสองสามเท่า สำหรับบางเมืองแล้ว ราคาค่าขนส่งระหว่าง เมืองของเขาเองยังแพงกว่าไปนำเข้ามาจากสิงคโปร์หรือมาเลเซียเลยนะครับ

เพราะฉะนั้นแผน MP3EI อินโดนีเซียจึงเน้นการลงทุนเพื่อให้เกาะหลักๆมีระดับของการพัฒนาที่ใกล้เคียงกันมาก ขึ้น โดยในแผนแม่บทนี้เขากำหนดพื้นที่ที่จะพัฒนาให้เป็น 6 ระเบียงเศรษฐกิจด้วยกันคือ (หนึ่ง) สุมาตราเป็น ระเบียงเศรษฐกิจด้านพลังานและทรัพยากรธรรมชาติ (สอง) ชวาเป็นระเบียงเศรษฐกิจด้าน อุตสาหกรรมและ การบริการ (สาม) กาลิมันตันเป็นระเบียงเศรษฐกิจด้านเหมืองแร่และพลังงาน (สี่) ซูลาเวซีเป็น ระเบียงเศรษฐกิจ ด้านการเกษตร ประมงและเหมืองโลหะ (ห้า) นูซาเต็งการาเป็นระเบียงเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและสนับสนุน อุตสากรรมอาหารและการเกษตร และ(หก) โมลุกะ-ปาปัว เป็นระเบียงเศรษฐกิจอุตสาหกรรม อาหาร ประมง พลังงานและเหมืองแร่

ที่ต้องขีดเส้นใต้ไว้ตรงนี้ก่อนก็คือ อินโดนีเซียเขาเริ่มเรื่องนี้ด้วยการกำหนดแผนแม่บทเพื่อการพัฒนาประเทศ ขึ้นมาก่อนนะครับ เขามีเป้าหมายที่ชัดเจนในการพัฒนาประเทศซึ่งได้มาจากการวิเคราะห์จุดอ่อนจุดแข็ง และความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบของประเทศ ที่สำคัญในแผนแม่บทฉบับนี้ที่มีความยาวเพียง 87 หน้านี้ อินโดนีเซียเขาระบุไว้ชัดเจนนะครับว่า ลำดับขั้นตอนของ การพัฒนาประเทศนั้นใครจะต้องทำอะไรกันบ้าง จะต้องลงทุนในเรื่องอะไรบ้าง ปัญหาและอุปสรรคที่จะเจอจะมีอะไรบ้างและจะต้องแก้ไขกันอย่างไร

พุธหน้าจะมาเขียนต่อถึง MP3EI เพื่อพวกเราจะได้ไม่โดนใครมาหลอกด่าได้อีกว่าคนไทยเราโง่ที่ไม่เอา แผนสร้างถนนหนทางและรางรถไฟมาเป็นแผนการพัฒนาประเทศอย่างที่เขาพยายามจะทำกัน

บันดาลใจ
June04
June01
June02
June03
june05
previous arrow
next arrow